“Ik ben er in mijn
binnenste van
overtuigd dat
het meeste wat
mijn buren goed
noemen slecht is,
en als ik ergens
spijt van heb, is dat
waarschijnlijk mijn
goede gedrag. Van
wat voor duivel was
ik bezeten dat ik me
zo goed gedroeg?”
uit Walden, Henry David Thoreau

Geïnspireerd op het gelijknamige boek van Henry
David Thoreau schreef Jonas Vermeulen met
Walden een nieuwe tekst voor een personage
dat het kwaad van de wereld in zijn buren herkent.
Zowel zijn linker- als rechterbuur vormen, volgens
hem, de bron van de ondergang van de wereld.
Hij ziet hen zich dag in dag uit inspannen om
oplossingen te vinden voor hun problemen,
om het zich nog comfortabeler te maken of om
zich te amuseren, maar hij stelt zich vragen bij
hun bedrijvigheid. Na zich jarenlang te hebben
gedragen spuwt hij zijn gal en vraagt hij zich af
wat wijzer is: de confrontatie aangaan of zich
terugtrekken? En ligt de oplossing voor een meer
harmonieuze relatie met onze omgeving in nog
meer actie ondernemen of valt er eer te halen in
afstand nemen? Een tekst op rijm geschreven,
een orade die flirt met de muzikaliteit van slam
poetry. Een grillige monoloog die uitmondt
in een beeldende performance die de rust
brengt die onze omgeving ons kan bieden.